jueves, 17 de marzo de 2016

Maria Gomez Barral

NI ETA ESKOLA


Estábamos en primero de bachillerato en Lauro ikastola, una ikastola que esta en Loiu por ahí perdida en mitad del monte. En esta hay un edificio para cada ciclo escolar no entonces bueno nosotros estabamos en el edificio de bachiller en la tercera planta en el aula donde soliamos dar euskera y ekonomia.

Euskera lo dabamos con un profesor que era un personaje… se llamaba Martin y era un señor mayorcete de pelo blanco medio calvo y ekonomia que lo dábamos con Zaloa la que actualmente es la directora de la ikastola pero que en esa época era nuestra tutora y nuestra profesora de ekonomia.
Bueno total, cuando llegaba el verano y el tercer trimestre se terminara, poco antes de que te dieran las notas de la ultima evaluación teníamos que decidir cuando queríamos poner lo que llamábamos parciales, que eran unos examenes que hacíamos al final, entre las recuperaciones y la ultima evaluación que eran por si habías pencado algún trimestre o así para poder recuperarlo sin tener que ir a julio y para aquellos que querían subir nota, por que la necesitaban para la uni o lo que sea, para poder subir nota, aunque en realidad esos eran la minoría. La mayoría eran personas que habían dejado alguna o así.

Bueno  a lo que estábamos, pues para poner la fecha de estos exámenes, el procedimiento normal que se hacia era: el director se reunía con los delegados de cada clase y les decía las dos semanas, que siempre solían ser la segunda y tercera de junio, en las que se podían poner los exámenes. Entonces los delegados iban a sus respectivas clases y ahí cada clase, se ponían de acuerdo entre ellos y decidían una fecha para poner todos los exámenes, y luego se reunían todos los delegados y lo decidían todo, no? Eso era lo que se suponía que teníamos que hacer aunque en realidad eso era un pitorreo….el problema es que para ponernos de acuerdo entre todos… pues era prácticamente imposible por que siempre había alguno que no cedía por nada del mundo, así que a discurrí que se echaban.

Bueno en lo que estaba, estábamos en la hora de tutoría en la que solíamos hacer ekonomia por que como la profesora de ekonomia era nuestra tutora pues era lo que tocaba. Hacíamos un rato de tutoría si era necesario pero en general la mayoría de los días los dedicábamos a dar clases de ekonomia. Pero bueno, ese día como teníamos que decidir que días teníamos que poner los examenes y todo lo demás pues, hicimos media hora de clase y media hora de tutoría para elegir los días de los exámenes.

Antes de seguir, tengo que hablar de la que en ese momento era nuestra delegada… que show de mujer. La delegada era una amiga mía que me cae muy bien la verdad pero la elegimos porque es muy graciosa y porque en parte no se le puede tomar nada en serio y como nadie quería comerse el marrón pues para ella.

Bueno total que estábamos en clase y empezamos a decir cada uno pues lo que quería, en que fechas prefería y todo eso no. Y al principio todo bien, cada uno daba sus opiniones y decía lo que pensaba y así. Pero claro en cuanto dos personas no estaban de acuerdo, como ninguno de los dos quería ceder y siempre había mas personas que pensaban lo mismo pues se ponían a discutir y así, no fuerte por que estaba la profesora pero siempre había alguna discusión por esto la verdad. Porque cada uno tenía sus recuperaciones y sus preferencias entonces… eso era casi casi misión imposible y al principio bien porque como estaba ahí la profesora pues te cortabas. Porque encima era mítica profesora seria y así. Que no era mala, para nada pero que era muy cuadrada y así.


Entonces nos dijo que se tenia que ir 10 minutos antes por que tenia una reunión y que tenia que hacer un par de cosas. Bueno pues en cuanto se fue… Eso fue la selva. Estaban por una parte discutiendo unos porque que si no tenían razón que si eran unos egoístas y no se que mil cosas mas. Atrás, dos amigos míos, que estaban sentados uno al lado mío por que como estábamos por lista y se apellidaba como yo pues siempre le tocaba conmigo y en el otro lado aunque no estuviera al lado mío sentado estaba otro compañero que no se muy bien porque, yo creo que porque les encantaba hacer el tonto, se pusieron a bailar, a hacer el cangrejo, a cantar a saltar… y todo esto, mientras mi amiga que era la que supuestamente tenia que organizar e impedir que todo esto pasara se estaba desesperando adelante porque nadie le hacia caso, nadie le escuchaba y claro ella tenia que llevar las fechas y teníamos que llegar a algún acuerdo y pues entre el ruido y las discusiones pues era imposible.  

miércoles, 16 de marzo de 2016

Iñigo Álvarez Piñero

NI ETA ESKOLA  

Kontatuko dudan anekdota DBH-ko 2.mailan gertatutakoa da . El tema es que teníamos clase de informática y cuando nos fuimos de nuestra clase para ir a la clase de informática nadie cerró la puerta y durante la hora de informática nuestra clase se quedó abierta .

Al volver de la hora de informática , todas las cortinas de nuestra clase estaban rotas y nadie sabía quién había sido porque nosotros estábamos en informática . En la hora siguiente teníamos Tutoretza asique unos minutos después apareció nuestro tutor . Nuestro tutor al ver todo aquello roto preguntó quién había sido y nosotros le explicamos lo que había pasado , pero no nos quiso creer .

Entonces , Txemi ( nuestro tutor ) acusó sin ningún tipo de pruebas a nuestros dos alumnos más conflictivos . Todos sabíamos que ellos no habían sido y se lo dijimos a Txemi , pero siguió sin creernos .

Los dos alumnos estaban muy indignados y discutieron durante mucho tiempo con el tutor hasta el punto en el que casi se llegaron a agredir físicamente . Los dos alumnos acabaron en el despacho del zuzendari .

Al volver del despacho del zuzendari nos dijeron que no podían contar nada y nunca más se volvió a hablar del tema .

Iker Abal Zabala

NI ETA ESKOLA:

Emocionante, imprevisible, alucinante, increíble…fueron algunos de los sentimientos que tuve cuando me di cuenta de lo que nos había pasado.
Hace cuatro años, en las vacaciones de Semana Santa llego el gran día, el día que todos esperábamos desde hace ya bastante tiempo, el viaje de estudios.
Nos íbamos a Italia, el país de los espaguetis, las chicas guapas y los monumentos gigantes. Nuestros profesores nos decían continuamente: "Aprovechad y aprender un montón de cosas nuevas y tener cuidado y que no os roben". Bendita frase.
Una vez en Italia y después de haber visitado un montón de sitios increíbles como el anfiteatro de Roma, el David de Miguel Ángel o la famosa catedral de Florencia nos fuimos toda la clase a comer a una de las plazas que había por allí. Todo fueron risas y más risas pero en cuento llegamos a nuestro autobús (el que nos llevaba y nos traía a tos los sitios desde el hotel) no dimos cuenta de que las puertas estaban abiertas, sin nadie dentro, con lo cual eso solo quería decir una cosa, ¡nos habían robado!
Recordando la bendita frase  de nuestros profesores empezamos a contar y a mirar cuantas cosas nos faltaban a cada uno. Algunos perdieron gran parte de su equipaje (pantalones, camisetas, zapatillas)  otros, tecnología pura y dura como teléfonos, auriculares, cargadores…En definitiva todos o casi todos perdieron algo excepto yo.
Al llegar a mi sito, donde había ido sentado durante todos los viajes, recordé que había guardado todas mis cosas dentro del autobús, pero no podéis imaginar donde. He de reconocer que siempre he sido un poco "trasto" y "culo inquieto" por eso, esa misma mañana, al aburrirme en el trayecto hacia Roma, guardé mi mochila en una especie de doble techo que tenía el autobús al cual se accedía desde el interior. Los ladrones, no vieron esta trampilla y entonces no pudieron robarme.
En ese momento me sentía tan afortunado de no haber perdido nada que comencé a gritar como un loco de alegría, sin darme cuenta que los demás estaban fastidiados por lo ocurrido. El profesor, un hombre muy sabio y buena persona al que yo admiraba y admiro mucho vino donde mí y me dijo lo siguiente: " Iker me alegro de que no te hayan robado pero hay gente a tu alrededor que lo está pasando mal y necesita que alguien le eche un cable". Me di cuenta enseguida de las caras de mis amigos e intente animar a todos contando unos chistes y riéndome de la situación. Al final resulto efectivo. Todos crecimos un poquito más ese día.
Fue una semana increíble la que vivimos allí, y la repetiría una y otra vez sin cansarme.

Uxue Guarrotxena Reka

NI ETA ESKOLA

Lehen Hezkuntzako 5.mailan nengoen. Egun normala baitzen, goizetik eskolara joan, eta egunak aurrera egin zuen jolastordua heldu arte. Nire kurtsoan 5 gela geunden, nirea 5.C zen. 5.Bkoekin batera, euskaldun zaharreko gela zen. Esan beharra dago, kurtso osotik bakarrik nire gelako pertsonak eta B gelakoak ezagutzen nituela.

Nire ikastola, teniseko pista gorri bat dago, eta bertan hasi zen dena. Lehen esan bezala, jolastorduan geunden, eta nire lagunak (Maria, Leire, Nerea) eta ni, teniseko pista gorrira joan ginen. Ez dut gogoratzen zehazki zeran geunden bertan, orain dela asko izan baitzen. Bertan geundela, euskaldun zaharreko beste talde bateko mutil batzuk zeuden ere, jolasten hasiera batean. Beste taldekoak zirenez, banekien nortzuk ziren nahiz eta inoiz ez hitzik egin heurekin. Gu jolasten geundela, taldekoak zirenez, heuren jolasa hasi zela konturatu ginen.

Asier izeneko mutil bat euren taldean, gelan zegoen baina 3.mailara arte nire gelan egon baitzen, ezagutzen nuen nahiz eta urteak pasa izana.
Nire lagunak eta ni jolasten geundela, oihu batzuk entzuten hasi ginen. Ez ginen gehiegi arduratu, oihu batzuk baitziren. Hauek jarraitu egiten zutela konturatzean begiratu egin genuen eta Asierren oihuak zirela ikusi genuen. Bertara hurreratu ginen eta mutil batek Asierren burua bere hanken artean zuela ikusi nuen, belaunekin indarra egiten Asier ez joateko, ihesik ez egiteko. Burua helduta zuten bitartean, beste mutil guztiek ostikoak ematen hasi ziren bere ipurdian, buruan, besoetan…
Asierren mina sentitu nuen, bere aurpegiaren oroipena daukat, bi hanken artean gorantza begira zegoela, gorri-gorri eta gogor oihukatuz. Nire lagunak eta ni, geldi geratu ginen. Momentu horretan amorrua sentitu nuen. Zergatik egiten dute? hori zen pentsatzen nuen bakarra, zergatik? beste aldetik nire koldarkeriaz konturatu nintzen, zergatik ez noa Asier laguntzera? ondoren beldurra etorri zen; “asko dira, mutilak gainera, ez dut nahi berdina sufritzerik…”, pentsatu nuen, nahiz eta orain pentsatu Asier laguntzeagatik niri ez zitzaidala ezer gertatuko. Geldi geratu nintzen, beldurtuta, lotsatuta, penaz Asier begira, inguruko pertsona asko barreka zeuden bitartean.

Jolastordua bukatzerakoan gelara joan ginen danak. Hurrengo egunean Asierrengana hurreratu ginen nire lagun bat eta ni, eta galdetu genion gertatutakoari buruz, zerbait egingo bazuen edo ez. Berak ezetza eman zigun, beldurtuta zegoelarik. Guk ez genuen ezer esan, inori, eta egia esan ez nituen berriz horrelako agresioak ikusi Asierrengan, nahiz eta orain jakin Asierrek bullyinga sufritu izan zuela DBHko zenbait kurtso pasatu arte.

martes, 15 de marzo de 2016

Iosu Diaz Arizmendi

NI ETA ESKOLA

Batxilerlergoa amaitu zuten nire ikaskide guztiek eta guk errepekuraketak genituen aurretik ez genuelako gainditu. Filosofia, Ekonomia, Historia eta Gaztelaniako azterketak nituen. Astebetean egin behar genituen guztiak, hurrengo astean selektibitatearen bigarren deialdia hasten zelako.


Ez dakit sortez edo nire lanaregaitik baino guztiak gainditu nituen, nik uste dut irakasleek asko lagundu zidatela. Beraz, selektibitatea prestatzen hasi behar nintzen astebete falta zelako. Ez nuen gogo handirik, aspertuta nengoen ikastearena eta izugarrizko egualdia egiten zuen, gainera nire lagun guztiek jai zuten iada. Niretako izugarrizko lana zen berriro ere etxean sartuta egotea, Bergarako udako futbol txapelketan jolasten nuen eta atsaldeak han pasatzen nintuen, pentsatu nuen selektibitatera ikasi barik joatea. Ziur nengoen goi mailako modulu bat egin behar nuela horregaitik ez nion beldurrik ez gainditzeari.


Hiru mutil gindoazen bigarren deialdira, Lander, Gaizka eta ni. Guztiok gainditu genuen batxilergoa justu-justu eta froga egitera joan ginen Donostira. Lehenengo egunean, Landerren aitarekin joan ginen, Ingeleseko eta Gaztelaniazko azterketak genituen, beraz ez ginen oso urduri joan. Ingeleseko azterketatik nahiko pozik irten eta tortila pintxo bat jatera joan nintzen. Gaztelaniazko azterketa hamaiketan zen beraz denbora genuen botata egoteko.


Azterketa amaitu eta Bergarako bidea hartu genuen, hirurok lasai geunden egindakoarekin. Hurrengo egunean Geografiako eta Euskerazko azterketak genituen eta Geografia nahiko gustatzen zitzaidan beraz konfiantza osoarekin egin nuen azterketa. Euskerazko azterketa oso erreza zela esan ziguten eta horrela izan zen, bertan atera nuen notarik altuena. Egun honetan nire aita etorri zen bila Donostia aldean zegoelako. Bergarara heldutakoan futbol partida neukan.


Azkenik, Historiako azterketa gelditzen zen. Aurreko gauean urduritasun pixkat izan nuen eta horregatik apunteei begirada bat botatzea erabaki nuen. Hala ere, nahiko lasai joan nintzen urteko azken froga izango zenera. Udan nengoela sentitzen nuen jada, aske nintzela. Goiz esnatu behar izan ginen autobusa hartu behar genuelako, ez geneukagun kotxerik. Gainera, Donostian bertan ere garraio publiko bidez gerturatu ginen unibertsitatera, eta nahiko nekatuta bukatu genuen. Ordu bete lehenago heldu ginen eta bertan agertu zen gure Historiako maisua, Mikelo. Kezka batzuk genituenez, baina denbora asko ez genuenez bi gai laburtu zizkigun. Eta eskerrak, gai hauetako bat azterketan galdetu baitzuten. Egun polita izan zen orokorrean batxilergoa bukatu nuela sentitu nuelako.


Egun batzuk pasa ostean, ez dut gogoratzen zenbat, aita berriekin heldu zen etxera. Ikastolako lankide batek selektibitateko notak internetera igo zituztela jakinarazi zion.



NAN zenbakia bertan sartu eta… 4.000! Gaindutu egin nuen eta gainera Espainiako nota baxuena atera nuen gainditutakoen artean. Poz handia sentitu nuen, munduko errege banintz bezala. Bukatu nuen batxilergoa, bukatu nuen selektibitatea eta gainera dena gainditu nuen. Lagunekin ospatu nuen hurrengo egunetan. Uda polit eta luze baten aurrean nengoen.

Kimberly Castro Pereira

NI ETA ESKOLA


2014-ko urtarilaren 27-a zen, irakasleen eguna, hain zuzen ere. Egun horretan jaialdi bat egiten da Bergarako Ipintza Institutuan, nik ikasi neban tokian. Egun hori heldu baino lehen, 2. batxilergokoak gai bat finkatzen dute eta hori parte hartzaileen artean zabaltzen da ( 3DBH-tik, 2. batxilergorainoko ikasleak), haiek egingo duten abesti, antzerki...aukeratzeko. Antolakuntza eta prestakuntza guztia 2.batxilergokoen esku dago: apainketa, ordena, musika...horregatik oso urduri genden danok, erantzunkizun guztia gurea zelako.

Eguna heldu zenean, goizeko 8-retan bildu ginen dena ondo antolatzeko eta azkenengo gauzak erosteko, nahiz eta jaialdia 12-etan hasi. 11:30 aldera, eskolako antzokia betetzen hasi zen, institutuko jendez, kanpoko ikasleez, gurasoez... Jaialdiari hasiera emateko, 2.batxilergoko ikasle guztiak “txoriak-txori” abestia kantatu genuen irakasle baten omenez. Ondoren, aurkezleak (2. batxilergoko 2 ikasle), jaialdiarekin jarraitzeko klase bakoitzari deitzen zieten; dantzak, kantuak, antzerkiak... klaseka egiten baitira. Dena den, 2. batxilergokoak talde txikietan, koadrilaka... hainbat dantza eta abesti antolatu genituen, jaialdia luzatzeko asmoz. 14-etan, jaialdiari amaiera emateko, 2. batxilergoko ikasle guztiak eta baita irakasleak ere, “ no rompas mas” abestia dantzatu genuen; oso momentu dibertigarria izan zen hura. Abesti honekin ikusle guzti-guztiak altxatzea lortu genuen eta guztiak eszenatokian sartzen ez giñenez, batzuk lurrera erori ziren.

Jaialdiaren ostean, bazkaria genuen irakasleekin batera Bergarako jatetxe batean; Tartufoan. Oso momentu dibertigarri eta barregarria izan zen, irakasleekin batera klaseko gauzak gogoratzen egon ginelako. Bazkaldu eta gero, irakasleak joan egin ziren eta ikasleak Dj-an gelditu ginen. Momentu horretan edariak edaten hasi ginen baita ere. Alkoholaren efektuaren ondorioz, mutil batzuk (Iker, Asier eta Julen) astakeriak eta tontakeriak egiten hasi ziren eta azkenean ez zitzaien ideia onik burutik pasatu. Sonbrillak, mahaiak, aulkiak... apurtzen hasi ziren eta jatetxearen jabea agertu zen; orduan, bertatik joateko eskatu zigun, hau da, bertatik bota zigun. Baita ere aipatu zuen eskolako zuzendariari jakinaraziko ziola gertatutakoa. Jatetxea Bergarako kanpoaldean dagoenez, igo eta jaisteko autobus zerbitzua jartzen dute bertakoek; beraz, autobusera abiatu ginen. Bertan, mutil horiek, Iker, Asier eta Julen, oraindik ere oso astoratuta zeudenez, saltoka ibili ziren autobusaren atzeko aldean eta txoferra haserrarazi zuten. Azkenean, Bergarara heldu eta bakoitza bere etxera joan zen.

Hurrengo klase egunean, zuzendaria eta ikasketa buruarekin batera, eskolako antzokian bildu ginen eta txarla eta bronka bat jaso genuen guztiok. Dena dela, aipatu ziguten errudunak agertzen baziren, zigorra bakarrik beraientzat izango zela; eta ez guztiontzat. Guztiok zekigunez nortzuk izan ziren, errekreo orduan ikasturte guztia klase batean bildu ginen eta haiei komentatu genien ez genuela guztiok zigorra nahi; ezta zuzendariaren gana joatea haiek izan zirela esatera; egokiena, gure ustez, haiek zuzendaritzara joatea zela eta, errudunak zirenez, erantzunkizuna hartzea. Denbora bat haiekin berba egin eta gero, azkenean pentsatu egingo zutela esan ziguten. Hurrengo egunean, berriz ere guztiak bildu ginen zuzendari eta ikasketa buruarekin eta errudunak agertu zirela esan ziguten, beraz, zigorra ez genuela guztiok izango esan ziguten. Bilera eta gero, guztiak Iker, Asier eta Julenei eskerrak eman genien erabaki egokiena hartu baitzuten. Azkenik, errudunak jakinarazi ziguten zigorra ondorengo hau izango zela: klasetik kanpoko orduetan hainbat lan egitea (atzeratutako lanak aurreratu, irakasleei hainbat klase nola antolatzen lagundu, liburutegiko liburuak ordenatu...).Guzti hau 2 asteetan zehar egin beharko zuten zigorra betetzeko; dena dela, zuzendaritza taldeak errudunei ere aipatu zieten horrelako zerbaitetan berriz ere sartuz gero, zigorra eskolatik hainbat astez kanporatuak izatea izango zela; baita ere, zentzuzkoa denez, errudunei jatetxean apurtu zutena ordaindu behar zutela esan zieten. Azkenik, zuzendaritza taldea, hau guztia eta gero, errudunen gurasoekin bildu zen egoeraren berri emateko eta baita haiek jasoko duten zigorraren berri emateko ere. 

Elena Guijarro Pérez

NI ETA ESKOLA

DBH 3. mailan negoen, beraz, 13 edo 14 urte nituen; izan ere, abendukoa naiz. Euskarazko klase batean geunden, Miren Matanzasekin, eraikuntzaren goiko solairuan. Klaseko mahaiak binaka jarrita zeuden, eta bakoitzak bere mahaia zeukan; idazmahai bakoitzaren bekaldean nahi genituen liburuak, estutxeak... lagatzeko. 

Ni egunero Natxoren ondoan jesartzen nintzen, beti berarekin jesartzeko agindua jasotzen nuen, eta gogoratzen dudala, iraganean oso mutil zintzoa zen; baina hau eta gero ez nekien zer pentsatu. 

Miren irakasle zorrotza izateaz gain, oso irakasle ona baitzen. Momentu horretan nire tutorea ere. Egun horretan, komunera joan zen, aditzen ariketa batzuk banatu eta egiten utzi zigun bitartean. Komunetik irten eta fotokopia batzuk egitera jaitsi zen idazkaritzara, edo hori esan zigun komunetik bueltatu bezain laster. Hori egiten zuen bitartean, Natxok, nire alboan jesarrita zegoen mutilak, bere aulkitik altxatu eta irakaslearen mahaian zegoen guztia lurrera bota zuen, zur eta lur gelditu ginen guztiak. Ez genuen egoera hori inoiz bizi, nik behintzat ez. Ez dut oso ondo gogoratzen, baina oso bihurriak ziren beste batzuen laguntza zeukan Natxok ere. Irakaslearen mahaia lurretik altxatu zuen, berarekin ezin zuela gogoratzen dut, beraz horizontalki jarri zuen eta arrastraka eraman zuen atearen alboraino. Mahaia atearen atea izango balitz bezala jarri zuen, horrela benetako atea zabaldu bezain laster mahaiarekin aurkituko zen, sarrera oztopatuz. 

Egia da ikasle askok gorrotatzen ziotela, Mireni; batzuetan pasatzen baitzen, ez soilik irakasterako orduan, baizik eta, ikasleekin, ezer egiten ez zutenekin batez ere; esan bezala, nirekin oso ondo eramaten baitzen eta gainera edukiak oso ondo azaltzen zituela uste dut, gero batxilerren ere berarekin topo egin nuen, eta berriz nire irakaslea izan baitzen. Gero, oso maitakorra zen eta azken finean agurtzerako ordua heldu zenean, pena handiz agurtu nuen. 

Kontatzen negoenera bueltatuz, klase guztia hankaz gora zegoen, gainera erratzen ez banaiz, klaseko leihoak zabalik zeuden, klasean zegoen haizeak, errezelak klasetik kanpo eramaten baitzituelako Mirenek, klasera bueltatu zenean, atea zabaldu eta guk espero genuenarekin aurkitu zen, ikusi zuen lehenengo gauza mahaia izan zen. Karrajuan momentu horretan Roman zegoen, beste irakasle bat. Beraz, Mireni gertatutakoa ikusi zuen, eta berehala gure klasera etorri zen, Miren Gotzoneren bila, DBHko ikasketa buruaren bila, joaten zen bitartean. Horrek esan nahi du, Mirenek klasetik kanpo denbora gehiago eman zuela. 

Miren eta Gotzone klasera bueltatu zirenean, Natxo bere mahai gainera igo zen, eta oihukatzen hasi zen; esan zituen hitz guztietatik hauek dira orain gogoan ditudanak: “Hija de puta” esaldi hori askotan errepikatuz. Nik ez nekien zer egin, ez nekien non sartu ere ez, klasekide guztiak elkar begiratzen genuen, egonezin begiradaz. Aurretiaz bagenekien endredatzaile (liante) bat zela, baina ez nuen kapaz ikusten guzti hau momentu batean sortzeko.

Egun horretan ez genuen jolastordurik izan, goiz osoa egoera horri buruz hizketan egon ginen, eta beste klaseak ez aztoratzeko klasean gelditzeko agindua jaso genuen. Miren, Roman eta Gotzone klasetik ateratzen saiatzen ziren, baina ez zuten lortzen, azkenean, ekinez lortu zuten. Klasetik atera, eskailerak jaitsi eta zuzendariaren bulegora sartu zen. Uste dut kostata izan arren, falta larri bat jarri ziotela eta klasera ez zen bueltatu aste bat pasa zen arte. Hori bai, ikastola garbitzen eta agintzen zioten guztia egiten ikusten genion egunero.

Momentu hau ez dut inoiz ahaztuko. Nire ustez oso mutil ona baitzen nahi zuen jendearekin, nirekin harreman ona zeukan behintzat. Baina klasetik at zituen arazoak, edo sartzen zen arazoetan “burua galtzera” eraman zion. 

DBH amaitzean ikastolatik alde egin zuen, eta DBHko tituluaren bila etorri zenean, Batxilerren geundenean, bueltatu zen eta ia gehiengoei ez gintuen ezagutu, tamalgarria bai.

miércoles, 9 de marzo de 2016